Friday, December 13, 2013

ਚੱਕਰ ਦੇ ਚੱਕਰI ਪੂਰਨ ਵਿਰਾਮ

 ਚੱਕਰ ਦਾਇਰੇ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ, ਅੱਧੇ ਪੌਣੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
 ਬਾਹਰ ਅੰਦਰ, ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ, ਚੱਕਰ ਮਾਇਆ ਇਹੋ ਹੁੰਦੀ।
 ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਪੈ ਨਾਂ ਪਿਆਰੇ, ਜਨਮ ਅਮੋਲ ਰੋਲ ਨਾਂ ਏਦਾਂ,
 ਸੱਚ ਚੱਕਰ ਦਾ, ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਇਹਦੀ, ਮਹੱਤਵ ਇਹਦਾ ਕਦੇ ਨੀ ਚੱਕਰੀਂ ਪਾਉਂਦਾ,
 "ਸੋਚਿਆਂ ਸੋਚ ਨਾਂ ਹੋਵਈ", ਬਾਬਾ ਆਖੇ, "ਜੇ ਸੋਚੀਐ ਲੱਖ ਵਾਰ"-----------
 ਲੀਹਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਹੋ ਸਵਾਰ, "ਰਜ਼ਾ" ਦਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ਼ਦਾਰ, ਹੋ ਜਾ ਪਾਰ।
 ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਹੰਡਾਅ, ਸਮਾਜ ਬਣਾ, ਕਰ ਸਿਰਜਣਾ ਜੀਵਨ ਲੇਖੇ ਲਾ।
 ਭੰਵਲ ਭੂਸੀਂ ਪੈ ਨਾਂ ਆਪੂੰ, ਨਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾ,
 ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਹੂਣੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮਿੱਤਰਾ, ਲੱਖ ਲਾਇਲਮੀ ਚੰਗੀ॥
                ਦਾਇਰਾ-2

 ਧਰਤੀ, ਅੰਬਰ, ਸਾਗਰ, ਗ੍ਰਿਹ, ਤਾਰੇ ਸਾਰੇ,
 ਵਿਸ਼ਵ ਬ੍ਰਿਹਮੰਡ ਸਦਾ ਪੱਸਰਦੇ, ਆਦਿ ਅੰਤ, ਸਦੀਵ ਅਨੰਤ,
 ਅਨੰਤਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸਦਪਾਸਾਰ, ਸਭ ਨੇ ਦਾਇਰੇ ਅੰਦਰ;
 ਸਦਾ ਪੱਸਰਦੇ ਦਾਇਰੇ ਦੀ ਇਹ ਸੀਮਾ-ਰੇਖਾ, ਸ੍ਵੇ-ਚਾਲਕ ਦਾਇਰਾ ਆਪ ਉਲੀਕੇ;
 ਮਨ ਮੰਦਰ ਦੇ ਦਰਪਨ ਅੰਦਰ ਦਾਇਰੇ ਦੀ ਪ੍ਰਛਾਈੰ :-
 ਬਾਹਰ ਮਾਇਆ, ਅੰਦਰ ਮਾਇਆ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਸਦ-ਪਾਸਾਰ ਇਹ ਮਾਇਆ:
 ਦਾਇਰਾ ਅੰਦਰ, ਬਾਹਰ ਦਾਇਰਾ, ਫਿਰੇ ਭਟਕਦਾ ਭੋਲਾ ਸਾਈਂ,
 ਨਾਸਰ ਕਹੇ ਫਕੀਰ ਸਾਈਂ ਦਾ, ਭਟਕਣ ਪੱਲੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਾਂਹੀਂ॥

Wednesday, December 11, 2013

ਦਾਇਰਾ ਜੇ ਹੁੰਦਾ ਏ ਜ਼ੀਰੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਾਇਨਾਤ ਇਹ ਕੀ ਏ ਸਾਰੀ?
ਧਰਤੀ ਦਾਇਰਾ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ ਸਾਰੇ, ਗੋਲਾਕਾਰ ਨੇ ਦਾਇਰੇ, 
ਗਿਆਨ ਵਿਗਆਨ ਦੋਵੇਂ ਸਹਿਮਤ, ਗ੍ਰਹਿ ਚਪਟਾ ਨੀ ਕਿਧਰੇ ਕੋਈ,
ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਵੀ ਦਾਇਰਾ ਸਦਾ ਫੈਲਦਾ, ਦਾਇਰਾ ਕਿਸ ਬਿਧ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋਈ-?
ਮਾਈਨਸ ਨਹੀਂ, ਪਲੱਸ ਹੈ ਜ਼ੀਰੋ, ਫੈਲੀ' ਜਾਵੇ ਦਾਇਰਾ ਹੋਵੇ,
ਇਹ ਦਾਇਰਾ ਹੀ ਹੈ ਅਨੰਤਤਾ, ਅਕਾਲ ਅਨੰਤ ਹੋਰ ਨੀ ਕੋਈ॥
ਸੁਰੰਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ  

ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਤੇ ਕੇੰਦਰ ਹੈ, ਕੇੰਦਰ ਹੈ ਤੇ ਦਾਇਰਾ ਹੈ
 ਬਿੰਦੂ ਨਹੀਂ ਤੇ ਦਾਇਰਾ ਹੈ ਨਹੀਂ;
 ਦਾਇਰਾ ਹੈ ਤੇ ਗਰਦਿਸ਼ ਹੈ, ਗਰਦਿਸ਼ ਨਾਲ ਰਫਤਾਰ ਹੈ ਬਣਦੀ
 ਰਫਤਾਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪੈਮਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ , ਏਸ ਬਿਨਾਂ ਰਫਤਾਰ ਨੀਂ ਬਣਦੀ;

 ਰਫਤਾਰ ਬਣਾਵੇ ਬਿੰਦੂ ਦਾਇਰਾ, ਜਿਉਂ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ ਵੱਟਾ,
 ਸੜ੍ਹਾਕਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਰਫਤਾਰ ਜੇ ਮਾਰੇ , ਮੁੜ ਬਣ ਜਾਵੇ ਬਿੰਦੂ;
 ਲਖਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਰ੍ਹੇ ਰਫਤਾਰ ਜੇ ਹੋਵੇ, ਬਿੰਦੂ ਉਲਟੀ ਕੀਫ਼ ਬਣੇ :
 ਏਹੋ ਕੀਫ਼ ਬਲੈਕ ਹੋਲ ਕਹਾਵੇ, ਉਲਟੀ ਚਿਲਮ ਸਾਧ ਦੀ ਘੁੰਮੀਂ ਜਾ ਵੇ,
 ਏਹੋ ਚਿਲਮ ਸਾਧ ਦੀ ਮਨ ਮੇਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮੇਂ, ਘੁੰਮੀਂ ਜਾਵੇ,

 ਇਸ ਦਾ ਜਦ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਮਨ ਮਨੁੱਖ ਜਦ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ
 ਇਸ ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੀ ਲੈ ਚੇਤਨਾ,ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਂ ਜਾਵੇ----ਪਾਰ ਕਦੇ ਨਾ ਪਾਵੇ;
 ਮਾਦੀਅਤ ਦੇ ਪੈ ਜੇ ਪੇਟੇ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਧਰ ਖੋ ਜਾਵੇ!

Wednesday, December 4, 2013

 ਇੱਕ ਚੰਬਾ ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਲੱਗਾ ਨੀ
 ਤਿੱਕੜੀ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀ, ਆ ਝੁਰਮਟ ਪਾਇਆ ਨੀ
 ਬੜੀ ਚਹਿ ਚਹਿ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਬੜਾ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਸੀ
 ਸੱਭੇ ਉਡ ਗਈਆਂ ਨੀ, ਮੇਰਾ ਚੰਬਾ ਸੁੱਕਾ ਨੀ
 ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਟ ਵੀ ਆਇਆ ਨੀ, ਉਸ ਖੇੜਾ ਪਾਇਆ ਨੀ
 ਉਸ ਗੀਤ ਵੀ ਗਾਏ ਨੀ, ਮਲਹਾਰ ਸੁਣਾਏ ਨੀ
 ਮੇਰਾ ਚੰਬਾ ਖਿੜਿਆ ਨੀ,
ਸੁਰਾਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੇ, ਮੇਰਾ ਵਿਹੜਾ ਭਰਿਆ ਨੀ
 ਫਿਰ ਘੂੰ ਘੂੰ ਘੁੱਗੀ ਦੀ, ਉਸ ਸੀਨੇ ਲਾਈ ਨੀ
 ਚੜ੍ਹ ਫੰਘੀਂ ਘੁੱਗੀ  ਦੇ, ਉਸ ਭਰੀ ਉਡਾਰੀ ਨੀ
 ਚੰਬੇ ਵਲ ਮੇਰੇ ਉਸ, ਮੁੜ ਝਾਤ ਨਾ ਮਾਰੀ ਨੀ
 ਮੈਂ ਹਿਜਰਾਂ ਮਾਰੀ ਨੀ, ਮੈਂ ਕਰਮਾਂ ਮਾਰੀ ਨੀ
 ਮੇਰਾ ਚੰਬਾ ਸੁੱਕਾ ਨੀ, ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਮੋਇਆ ਨੀ
 ਮੈਂ ਕਿੱਧਰ ਜਾਵਾਂ ਨੀ, ਮੇਰਾ ਚੰਬਾ ਮੋਇਆ ਨੀ--------------------------!
                                                                                     
                gune da swal
ਖ਼ਲਾ ਦਰ ਖ਼ਲਾ,ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਨ੍ਹੇਰੇ ਮੋਘੇ ਕਾਲੇ ਬੋਲੇ  ਅਨੇਕ,
ਸਦਾ ਈ ਸੂੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਰੱਕਣ, ਕਦੇ ਟਿਕਣ ਨਾਂ,
ਦਮ ਮਾਰਨ ਨਾਂ, ਤੱਤ-ਭੜੱਤੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ;
ਹਰ ਖਲਾ, ਹਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਕਾਲਾ ਨ੍ਹੇਰਾ ਹਰ ਕੋਈ ਮੋਘਾ,ਅਪਣੇ ਆਪ ਸਦਾ ਅਨੰਤ,
ਅਨੰਤਤਾਵਾਂ ਅਨੇਕ ਅਨੰਤ ਸੂਈਂ ਜਾਵਣ ਸਦਾ ਨਿਰੰਤਰ,
ਰੁਕਣ ਕਦੇ ਨਾਂ, ਦਮ ਨਾਂ ਮਾਰਨ।
ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੀ ਏਦਾਂ ਈ ਕੁੱਝ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦੈ---ਸਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਸੂੰਦਾ ਰਹਿੰਦੈ-----
                          ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾਂ:---
"ਵਾਹਦ" ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ: ਰੱਬ ਤਾਂ ਜ਼ਰਬਾਂ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦੈ---------!!!