ਕਿਆਸ
ਮੈਂ ਚਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਸੋਨਾ, ਕੁੰਦਨ
ਮੈਂ ਹੀ ਆਪ ਕੁਠਾਲੀ
ਨਫਸ, ਹਵਸ, ਵੈਹਸ਼੍ਤ, ਸ਼ੈਹਵਤ
ਦਗਾ, ਫਰੇਬ, ਤੇ ਮਕਾਰੀ,
ਇਸ਼ਕ, ਮੁਸ਼ਕ, ਘਿਰਨਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ-
ਬਲਦਾ ਭਠ ਵਡ-ਆਕਾਰੀ;
ਜਜ਼ਬੇ, ਜੋਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਜੁਆਲਾ
ਉਬਲੇ ਸਦਾ ਕੁਠਾਲੀ-;
ਮੈਂ ਆਕਾਰ, ਆਕਾਰ ਕੁਠਾਲੀ
ਹਰ ਸ਼ੈ ਤਕਾਂ ਜੋ ਜੋ ਆਕਾਰੀ
ਮੈਂ ਆਕਾਰ ਨਿਰਾਕਾਰ ਨਾਂ ਜਾਣਾਂ
ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ;
ਮਨੁਖ ਨਾਂ ਜਾਨੇ ਕਿਸੇ ਖੁਦਾ ਨੂੰ
ਕਿਸੇ ਖੁਦਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਏਹਨੂੰ;
ਸ਼ੈ ਹੁੰਦੀ ਏ ਸ਼ੈ , ਮੇਹ੍ਜ਼ ਕਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਕਿਆਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ --.
ਆਕਾਰ ਤਾਂ ਸ਼ੈ ਇਕ ਮਹਿਲ ਜਿਹੀ
ਨਿਰਾਕਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ --
ਅਸਥਿਰ ਕਿਸੇ ਮਕੀਨ ਜਿਹਾ--.
ਮੈਂ ਦਿਹ੍ਧਾਰੀ ਲਖਾਂ ਜੂਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰਦਾਰ
ਓਹ ਨਿਰ-ਦੇਹੀ ਨਿਰਾਕਾਰ
ਨਾਂ ਜਮਨ ਨਾ ਮਰਨ ਹਾਰ
ਓਹਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ -.
ਓਹ ਕਦੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
ਓਹਦੇ ਹਥੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ
ਮਨੁਖ ਹੀ ਓਹਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ
ਮਨੁਖ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪ ਓਹ ਮਰਦਾ-.
ਮਨੁਖ ਦਾ ਬਸ ਕਿਆਸ ਹੈ ਓਹ
ਨਾਂ ਸੋਨਾ, ਨਾਂ ਚਾਂਦੀ, ਕੁੰਦਨ
ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕੁਠਾਲੀ ਓਹ -.
No comments:
Post a Comment